Momentum

Ik lig in de tuin, mijn hoofd in het gras. Terwijl de zon zich verstopt in het westen, laat de maan op zich wachten. Voor een moment is alles blauw, wacht alles af, ademloos. Als de soldaten strak marcherend voorbijkomen, stel ik me voor dat er touwtjes aan hun armen en benen zitten. Als Pinoccio’s laat ik ze de straat uit lopen en kan ik weer dromen, wetend dat we even veilig zijn. Een mier kriebelt over mijn hand. Hij bromt. Een gebrom dat steeds luider wordt. Wanneer de lucht begint te trillen kijk ik omhoog en zie vogels, boze vogels. Mijn moeder roept, ik ren naar binnen, de kelder in. Wanneer werd het ineens zo donker op straat, wie deed het licht uit?

Een fragment van de stad en haar geschiedenis komt op 4 mei tot leven in de Martinikerk en brengt de Tweede Wereldoorlog even heel dichtbij.