Floortje Gelens is in januari 2026 begonnen bij Theater Na de Dam als projectmedewerker Jong en assistent marketing en communicatie. We vroegen Floortje de hemd van het lijf!

Een en een is twee
Waarom wilde je bij Theater Na de Dam werken?
“Ik kwam deze vacature tegen. Toen dacht ik: ja dit is het. Ik zocht iets waarmee ik de combinatie met mijn beide studies kon maken: Social Works en Media. Het is heel mooi dat Theater Na de Dam op deze manier herdenkt en de verhalen doorgeeft. Dat past perfect bij dat maatschappelijke en sociale dat ik zocht. Dat is een hele mooie match met mij, voelde een beetje als een en een is twee. Ik kende Theater Na de Dam al van Artiance. Verder was geschiedenis mijn lievelingsvak en heeft de Tweede Wereldoorlog altijd iets in mij geraakt. Dat er zoveel mensen hebben meegewerkt aan de vernietiging van joden, dat zoveel mensen onmenselijk kunnen worden. Zelf heb ik voor mijn profielwerkstuk een voorstelling gemaakt over de Tweede Wereldoorlog. Die ging over twee meiden, een Joods meisje en een dochter van NSB-ouders. Dat fascineerde mij heel erg: waarom sluiten mensen zich aan bij een partij die zo heftig andere mensen uitsluit?”

Geschiedenis was mijn lievelingsvak
Hoe was het om zelf in een jongerenvoorstelling mee te spelen?
“Bij Artiance speelde ik in 2017 mee in Sprokkelhout en prikkeldraad en in 2018 was ik regieassistent van Geluid van stilte. Wat ik heel bijzonder vond was het interviewen van mensen die WOII hebben meegemaakt. Die keer maakten we een route door Alkmaar en probeerden we plekken te koppelen aan mensen die verhalen hadden verteld. Ik realiseerde me: ik sta nu op een plek waar die persoon toen ook stond, ik kijk naar een omgeving die die persoon toen ook zag. Het jaar dat ik regieassistent was, speelden we voor het eerst in de synagoge van Alkmaar. Daar heb ik twee minuten stilte meegemaakt en dat was heel bijzonder. Ze hebben daar een plakkaat met namen van joden uit Alkmaar, die niet meer terug zijn gekomen. Dat maakte de twee minuten minder abstract, daarmee werd het zo echt. En het besef dat het binnen die families nog doorleeft. Ik mag van geluk spreken dat dat binnen mijn familie niet is gebeurd. Daar werd ik wel door geraakt.”

Dit mag niet nog een keer gebeuren
Denk je nu, negen jaar later, dat jongerenvoorstellingen nog steeds relevant zijn?
“We zijn in tijd steeds verder verwijderd zijn van de Tweede Wereldoorlog. Er zijn straks geen mensen meer die de verhalen kunnen vertellen, dus het doorvertellen van die verhalen wordt alleen maar belangrijker, relevanter. Dat is ook wel te zien aan de hoeveelheid jongeren die zich aanmelden. Ik denk dat dat ook komt door wat er nu allemaal in de wereld gebeurt, dit mag niet nog een keer gebeuren.”

Ik zet me ergens voor in
Wel zware onderwerpen voor jonge mensen in deze tijd
“In mijn vriendengroep gaat het steeds vaker over: willen we wel of geen kinderen? Zelf overzie ik het ook allemaal niet meer. Waar moet je je voor inzetten? Alles is zo belangrijk om je in te verdiepen. Het is onmogelijk om je om alles druk te maken, dan wordt je leven er niet leuker op. Voor de generatie onder mij wordt dit nog moeilijker denk ik, maar door bijvoorbeeld mee te doen aan een project heb je wel het gevoel: ik doe iets, ik zet me ergens voor in.”

Jongeren koppelen
Wat vind je het leukste aan je werk?
“Ik word veel meer uitgedaagd. Iedere dag leg ik zoveel contact met allerlei verschillende mensen: jongeren, makers, collega’s. Dat vind ik zo leuk. We koppelen jongeren die geïnteresseerd zijn in theater en WOII aan een van de 55 jongerenprojecten in Nederland, zodat ze mee kunnen spelen en repeteren. Inmiddels zijn er 93 aanmeldingen. Makers zijn ook blij, omdat ik ze aan jongeren koppel.”

Gesprekken over de wereld
Waar kijk je naar uit?
“Natuurlijk naar de jongerenvoorstelling van Artiance. Ik ben heel benieuwd naar wat ze maken. Bij Theater Na de Dam kijk ik uit naar de gesprekken over wat er gebeurt in de wereld, iedereen geeft zijn mening en is niet bang voor de mening van een ander. Ik heb zin om daar meer van mee te maken en mij meer te laten horen.”