Het zwijgen van mijn vader

I.v.m. de maatregelen omtrent het coronavirus is deze voorstelling uitgesteld.

Mijn vader zweeg na zijn oorlogservaringen in voormalig Nederlands Indie.
Nog altijd zwijgen militairen (en hun naasten) over hetgeen ze meemaakten.
Deze voorstelling breekt een lans omdat zwijgen uiteindelijk pijnlijker is dan vertellen.
Mijn eigen jeugdherinneringen en de dagboekfragmenten van mijn vader uit die tijd, wisselen elkaar af.
Nu en dan pijnlijk, want hoe kon ik mijn vader begrijpen als hij zweeg ?
Door zijn dagboeken te lezen ontdekte ik steeds meer dat hij gewoon een jonge knul was van 20 jaar die dacht dat hij een mooi avontuur ging beleven.
Naarmate de voorstelling vordert , wordt duidelijk hoe tenslotte begrip en liefde
overwinnen.

*Door de huidige omstandigheden is er geen voorstelling.
Aan een “luisterboekvoorstelling” wordt nu gewerkt.

Marleine van de Werf (montage)
Floris Verweij (camera)