Road 19

Posted by

We Are Memory: Road 19 is a play directed by Tamara Pomoriški, Art Director of the Memory of Nations Theatre, which is produced annually in cooperation with Theater Na de Dam in the Netherlands. This year marks the fifth edition of the performance. Each edition has its own theme and unique environment. This year, it is the Romani Holocaust, which is interpreted through the artistic medium of dance and motion theatre.

The true stories of witnesses are told by 14 final-year students from the Prague Conservatoire, and their artistic medium is solely dance and the voice of the performer Ridina Ahmed. The artists decided to present the bitter subject of the Romani Holocaust in a gallery exhibition hall open to the public. Thus, the dancers themselves become exhibits, bidding viewers to give thought on their own perception of racism and the extent to which this issue is still current in society. The abstract sounds and environment do not distract the viewers’ attention, allowing them to consider whether they, too, might not be dividing society into “us” and “them”.

The script draws directly from the testimonies of historical witnesses. In previous years, young people welcomed the witnesses in Post Bellum’s offices. For this year, on 19 November the students headed outside of Prague for the first time. Their meetings were hosted by the Museum of Romani Culture in Brno and the Holocaust Memorial in Hodonín u Kunštátu. The students also explored the institutions’ exhibitions, which present this tragic aspect of our modern history. In Brno, the students met with Rudolf Murka (1959) and Antonín Lagryn (1947). Both of them are second-generation witnesses – their parents survived the concentration camps in Auschwitz and Ravensbrück. Mr Murka’s mother found asylum in Slovakia, which saved her from being deported. The memorial in Hodonín u Kunštátu commemorates the time when whole Romani families were interned there. Day-to-day operations of the camp were also observed by then-10-year-old František Němec (1932). Even 80 years later, he still has vivid memories of the humiliating arrival process, the inhuman work conditions, and the typhus epidemic that decimated the inhabitants of the camp, especially the children.

En toen

Posted by

Jongeren uit Hoorn verdiepten zich onder leiding van choreografe Manouk Roberts in de geschiedenis van Hoorn ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Zij spraken met ouderen over hoe het was jong te zijn in oorlogstijd. Deze gesprekken, vol herinneringen en verhalen, vormen samen met ander bronmateriaal de basis van de voorstelling En toen.

Oorverdovende stilte, van chaos en destructie naar verlossing en vrede. De oorlog is voorbij. Opstaan zul je, vooruit kijken moet je. Maar hoe verhoudt je je tot wereld als je niet meer weet wat een normaal leven is? Het is een innerlijke tweestrijd die constant wordt gevoed door stilte en eenzaamheid. Hoe bouw je een nieuw leven terwijl het oude bestaan nog zo in eenieder leeft? Kan je dat ooit loslaten of zul je altijd twee levens leiden?

Tijdens de dertiende editie van Theater Na de Dam zetten bijna 400 jongeren in 33 projecten door heel Nederland zich in om ook dit jaar 4 mei van extra betekenis te voorzien. Van Sittard tot Groningen en van Leiden tot Enschede klinken voor even de stemmen van toen in het nu.

Now. You See Me!

Posted by

Jongeren uit Rotterdam verdiepten zich onder leiding van theatermaker Joop Oonk in de geschiedenis van Rotterdam ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.

Now. You see me! gaat over het zichtbaar maken van een doelgroep die in de tweede wereldoorlog veel leed is aangedaan, maar waar tot op heden nog weinig aandacht voor is. De persoon met een beperking. Door middel van workshops op mytylschool de brug te rotterdam en aansluitend een repetitie zullen eerste en tweedeklassers toewerken naar een gezamenlijke dans (Now. You see me.). Spoken word artiest Mariëm Zian zal de ‘happening’ starten. Deze bestaat verder uit een gezamenlijke dans met als doel de verscheidenheid die van mensen uit kan gaan zichtbaar te maken en de collectieve kracht te vieren die daarvan uitgaat. Van het project zal een film worden gemaakt die te bewonderen zal zijn op 4 en 5 mei via de social media kanalen van Theater na de Dam en Misiconi. Vanaf 4 mei om 11 uur is de film hier te zien.

In Now. You see me vieren we de eigenheid en verscheidenheid en stimuleren zelf expressie bij een groep mensen die daar niet automatisch toe uitgenodigd wordt. In de film nemen de jongeren publieke ruimte in, dragen uit wie ze zijn en eisen voor even de aandacht op met hun unieke, zelf vormgegeven groepsdans. Een collectieve happening, een monument in de tijd om te vieren dat we er zijn en gezien mogen worden en om hen te eren die tijdens de Tweede Wereldoorlog aan het oog onttrokken werden.

Tijdens de dertiende editie van Theater Na de Dam zetten bijna 400 jongeren in 33 projecten door heel Nederland zich in om ook dit jaar 4 mei van extra betekenis te voorzien. Van Sittard tot Groningen en van Leiden tot Enschede klinken voor even de stemmen van toen in het nu.

Frieda Belinfante – De Spektakelmusical

Posted by

Laat je onderdompelen in deze ode aan één van de meest formidabele vrouwen uit de Amsterdamse geschiedenis.

FRIEDA BELINFANTE – De Spektakelmusical vertelt het waanzinnige levensverhaal van Frieda Belinfante: verzetsheld, cellist, vrouwenverslinder en de eerste vrouw die ooit haar eigen symfonieorkest dirigeerde. Ervaar hoe al je zintuigen worden geprikkeld in een verhaal vol spanning, actie, avontuur en romantiek.

Esther Lindenbergh speelt, zingt, musiceert, aromatiseert, manipuleert, animeert,
condenseert en kwinkeleert in dit ambitieuze solospektakel van internationale allure, waarvan gefluisterd wordt dat het, wanneer in 2056 niet meer wordt verlengd, Soldaat van Oranje zal opvolgen.

STEFFA

Posted by

In STEFFA kruipt flamenco-ster Manuel Liñán in de huid van de Nederlandse danseres en balletpedagoge Steffa Wine. Steffa Wine maakte voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog furore als flamencodanseres en was in heel Nederland tot in 1944 op tournee met haar Spaansche Dansavonden. Dat werd haar na de oorlog niet door iedereen in dank afgenomen. STEFFA is een re-enactment van haar controversiële voorstellingen die in WOII in de stadsschouwburgen plaatsvonden.

Manuel Liñán danst de worsteling van Steffa Wine met haar verleden en eerzucht, en spiegelt deze aan zijn eigen zoektocht als mannelijke danser in de conservatieve flamencowereld. Twee enerverende uiteenlopende levens kruisen elkaar imaginair in deze re-enscenering en caleidoscopische voorstelling in een opmerkelijk decor van bijzonder archiefmateriaal in een originele soundscape met live flamencozang en -gitaar.

Manuel Liñán maakt internationaal furore met zijn prikkelende gender-overstijgende shows, hij verbeeldt in deze voorstelling het roerige leven van een markante schippersdochter uit Groningen. Wat maakt iemands identiteit? En hoe ver ga je, in je wens naar roem, om jezelf vorm te geven in een bedreigende omgeving? Manuel Liñán onderzoekt aan de hand van Steffa Wine’s biografie het ontplooien van de menselijke identiteit.

Dagboek 44 45

Posted by

Om de emoties van die periode weer te geven is tekst niet nodig.

Dansvoorstelling Dagboek 44 45 vertelt het waargebeurde verhaal van de 19-jarige verzetsvrouw Hetty van der Togt. In het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog werd zij opgepakt wegens het verspreiden van kranten van het Parool. Zij heeft haar belevenissen in de gevangenissen, tijdens transporten en in het werkkamp nabij Dachau op allerlei kleine notitiebriefjes bijgehouden. Ze schreef op alles wat ze vond; stukjes karton, behang en zelfs wc-papier. Ze droeg ze een jaar lang mee op haar lichaam langs de plekken waar zij naartoe getransporteerd werd. Na haar overlijden zijn de dagboeknotities pas door haar kinderen gevonden en gered voor het nageslacht om het verhaal te vertellen.

Choreograaf Haya Maëla en de dansers van Dansgroep Haarlem zijn in Dagboek 44 45 op zoek gegaan naar de mensen achter de namen in het dagboek. Hoe hebben zij zich staande weten te houden onder de erbarmelijke omstandigheden? Wat betekent vriendschap en wanneer kies je voor jezelf? En hoe pak je je leven weer op als je het hebt overleefd?

“27 april ’45. Mams is jarig, de dag van ‘t transport, maar tevens het verlaten van ‘t concentratiekamp, buiten ‘t prikkeldraad! Om drie uur gewekt. Vertrek in de regen. ‘t Gaan was erg vermoeiend. Erge spierpijn. Prachtige natuur, maar de vermoeidheid bedierf ‘t mooie van de natuur. Onderweg uitvoerig alle mogelijkheden besproken. Om ‘m te smeren. Hoogstwaarschijnlijk is de tocht 150 km.”

Voorstelling is ook te zien in het Oranjehotel in Den Haag. Voor meer informatie zie de website van Danshuis Haarlem.