Vergeten Helden

Posted by

Rudy Jansz, Evy Poetiray, Rachmad Koesoemobroto, Elisabeth Bergen, Leo Lashley, Boy Ecury, Luis Lannoy, Tirso Sprockel… ken jij ze? Waarschijnlijk niet. Niet zoals Hannie Schaft, Erik Hazelhof Roelfzema of Gerrit Jan van der Veen.

Toch zijn dit ook onze verzetshelden. Ze kwamen uit de voormalige Nederlandse koloniën en vochten zij aan zij met Nederlandse verzetsstrijders tegen het Naziregime tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze hielpen joden om onder te duiken, pleegden aanslagen en moesten dat soms met hun leven bekopen. Wat ze niet kregen was erkenning en waardering. Anders dan bij de Nederlandse verzetshelden bleven hun daden onbekend en haalden de geschiedenisboeken niet. In deze prachtige muzikale voorstelling, met een waar sterrenensemble, worden ze alsnog geëerd. Zo maakt Vergeten Helden van deze verzetsstrijders Herinnerde Helden.

Oorlogsvrouwen

Posted by

Deze voorstelling is gebaseerd op het boek ‘De Oorlog heeft geen Vrouwengezicht’ van Nobelprijswinnares Svetlana Alexijevitsj. Het Nobelprijs comité noemde haar werk ‘een monument voor lijden en moed in onze tijd.’

‘Er is maar één weg, de mens liefhebben.
Hem met liefde te begrijpen.’

Zij interviewde ruim 300 vrouwen uit de voormalige Sovjet-Unie over hun ervaringen in de Tweede Wereldoorlog, Russische, Oekraïense, Wit-Russische, Georgische. Vrouwen, vaak meisjes nog, die in 1941 de oorlog ingingen om hun land tegen Hitler te verdedigen. Schouder aan schouder vochten zij samen tegen deze invasie. Partizanen, piloten van gevechtsvliegtuigen, mecaniciens en scherpschutters. In plaats van bruiden werden ze soldaten. Ze vochten net als de mannen, geweer en bajonet in de aanslag. De vrouwen dragen geweren die soms groter zijn dan zijzelf of alsof het geweer een pop is. Ze werden gevangengenomen, gefolterd en gedood. Geconfronteerd met verschrikkelijke wreedheden bleven ze moedig en onverzettelijk. Vrouwen, die vier jaar lang geen vrouw mochten zijn. Lang werd er gezwegen. Wat zij meemaakten aan het front was te gruwelijk. Maar ze zijn het niet vergeten.

Karina Holla, winnares van de Theo d’Or 2018, vertelt hun verhaal. Het verhaal van onvoorstelbaar sterke vrouwen in onvoorstelbare omstandigheden.

De weg naar huis

Posted by

In de voetsporen van Wiggert van den Heuvel: Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog vertrok Wiggert van den Heuvel uit Moordrecht, als militair via Duinkerken, naar Wales, waar de Irene Brigade werd opgericht. Op 6 augustus 1944 landde de Irene Brigade in Normandië, trokken ze over de beroemde Pegasusbrug naar ‘Hell Fire Corner’, waarna ze via Frankrijk en België deel uitmaakten van het leger dat Nederland bevrijdde. Wiggert was inmiddels kok in het leger en in Nederland werd hij gestationeerd in Zeeland.

In 1945 keerde hij terug naar Moordrecht waar hij op 31 mei 1945 werd gehuldigd. De Irene Brigade heeft een grote rol gespeeld tijdens de bevrijding en Wiggert maakte daar deel van uit. Wat we nu weten is dat Wiggert in het kerkje van Nieuw en Sint Joosland gelegerd was en vanuit dit kerkje zijn Piet Blonk en Jan-Tjeerd de Jong in 2020 teruggefietst ter herinnering aan de reis die Wiggert aan het einde van de oorlog heeft afgelegd.

Deze theatervoorstelling heeft al deze ingrediënten in zich.

DAM

Posted by

DAM is een poëtische en ritmische voorstelling die het thema ´herdenken´ op een luchtige manier onder de loep legt. Je krijgt een kijkje in de hoofden van verschillende mensen die tijdens die twee mini-minuten stilte toch echt aan iets belangrijks proberen te denken.

Want waar denk je eigenlijk aan tijdens die twee minuten stilte?
Wat als je tijdens die twee minuten moet hoesten?
Wie zijn er allemaal het herdenken waard?
Wat doe je wanneer je tijdens de herdenking zin hebt in een Snickers?
En waar zou de koningin aan denken?

Over de makers
De Theaterwerkplaats Harderwijk is een gezelschap met acteurs, vrijwilligers en bestuursleden die in 1983 is opgericht en sindsdien gemiddeld drie theaterproducties per jaar heeft gemaakt. Van bestaand repertoire tot zelfgeschreven theaterstukken. Daarnaast heeft het gezelschap regelmatig op het podia gestaan met diverse acts tijdens festivals en evenementen.

Avond na de Dodenherdenking ‘De Trein’

Posted by

Het is een traditie dat er in Cultureel Centrum Cascade na afloop van de Dodenherdenking een voorstelling wordt gespeeld of een film wordt vertoond in het teken van de Tweede Wereldoorlog. Dit jaar brengen wij een bijzondere avond bestaande uit meerdere onderdelen.

De burgemeesters van Hendrik-Ido-Ambacht en partnerstad Bergen (Duitsland) richten een woord tot alle aanwezigen. Schrijfster Ariëlla Kornmehl (Amsterdam, 1975) schreef het boek ‘Wat ik moest verzwijgen’ tijdens haar artist in residence in Bergen. Het boek is geïnspireerd op de geschiedenis van haar Joodse familie. Het verhaal gaat over de ondergedoken Jet en Misha. Uit hun aangrijpende geschiedenis blijkt dat voor sommige mensen de oorlog pas na 1945 begon. Uit dit boek draagt zij vanavond een gedeelte voor.

Toneelvereniging ATOS speelt deze avond de ontroerende eenakter ‘De Trein’. Als een ouder echtpaar in 1995 in de trein naar Zwolle zit, gaan hun herinneringen terug naar 1943. Zij werden toen in een goederenwagon op transport gesteld naar een concentratiekamp. De trauma’s spelen nog steeds een rol in hun leven en komen vijftig jaar later bovendrijven in een treinreis. ‘De Trein’ is geschreven door Carl Slotboom.

De avond vindt plaats na afloop van de Dodenherdenking en wordt mede mogelijk gemaakt door het 4-5 mei comité Hendrik-Ido-Ambacht en Oranjevereniging Wilhelmina Juliana. Aanvang 21.00 uur.
https://stichting-cascade.nl/voorstelling/avond-na-dodenherdeking-met-oa-atos

Boekman

Posted by

In het hart van wat ooit de Joodse buurt was, duiken acteur  Harpert  Michielsen en muzikant Erik van der Horst in het leven en werk van de markante wethouder die het denken over kunst in Nederland voorgoed veranderde. Vorig jaar was deze voorstelling online te zien; dit jaar wordt ze live gespeeld.

15 Mei 1940 Nederland geeft zich over en Duitse troepen bezetten het land. Op een Amsterdamse slaapkamer kijken de Joodse wethouder Emanuel Boekman en zijn vrouw Jansje elkaar aan. Van een bevriende huisarts hebben ze middelen gekregen; ze besluiten hun lot niet af te wachten.

Mei 2022: In Amsterdam zijn er een stichting, een straat, een school en een zaal die de naam van Boekman dragen, maar wie weet nog wie hij was en wat hij heeft betekend voor de stad en ons land?

In de Boekmanzaal, in het hart van wat ooit de Joodse buurt was, duiken acteur  Harpert  Michielsen en muzikant Erik van der Horst in het leven en werk van de markante wethouder die het denken over kunst in Nederland voorgoed veranderde. In woorden, klanken en beelden nemen ze je mee in de laatste dagen van de man die het schopte van ongeschoolde arbeider tot wethouder met een doctorstitel, de man die zonder persoonlijke artistieke aspiraties een hartstochtelijk pleitbezorger werd voor de kunst in zijn stad, de man die met zijn vrouw uit het leven stapte om vervolging door de Nazi’s te ontlopen. 

Deze voorstelling toont Emanuel Boekman tegen de achtergrond van het vooroorlogse Amsterdam, de politiek, de kunstwereld en het Joodse leven dat tijdens de Tweede Wereldoorlog vernietigd werd. Een muzikaal verhaal over kunst, politiek en idealen, waarin een verloren Amsterdam weer even tot leven komt.

Locatie
De voorstelling begint bij de hoofdingang van Nationale Opera & Ballet, bij de stenen ring voor het stadhuis. Daarna wordt het publiek door een van de artiesten mee naar binnen genomen, naar de Boekmanzaal, alwaar de voorstelling verder gaat.

Slecht ter been?
Bent u slecht ter been dan kunt u zeer zeker wel naar de voorstelling komen, maar neem dan van te voren contact op met de Kassa (020-6255455) opdat wij hier rekening mee houden.

Over de makers
De Nationale Opera creëert en voert muziekdramatische kunst op, daarbij de focus leggend op kwaliteit, diversiteit en innovatie. Dit uit zich in een nieuwe benadering van operaklassiekers, het herontdekken van zelden gespeeld repertoire en het creëren van nieuwe opera’s. Laat u inspireren! We heten u van harte welkom in ons theater.

Voorstelling speelt ook op 2 mei, zie hier voor kaarten.

Josefien

Posted by

Josefien maakte de oorlog mee en die jaren bepaalden de rest van haar leven. Een voorstelling over verkleurde herinneringen, weggedrukte ervaringen en het verlangen gezien te worden.
Het verhaal is geïnspireerd op de bekentenis van Atie Ridder-Visser, die op 96-jarige leeftijd opbiechtte Felix Guljé na de oorlog te hebben vermoord.

Josefien wordt gespeeld door acht spelers van Lens Theatermakers. Zij schreven de tekst zelf, onder leiding van regisseur Susan Rooijmans-Grelling.

Schrijven aan een dode?

Posted by

Tekstschrijver Janne IJmker en actrice Wendi Koster namen als basis voor het verhaal de geschiedenis van hun Drentse oma (Engeltien in de voorstelling) die het flink te stellen had met opa (Egbert).
Hij kwam weliswaar fysiek gezond, maar mentaal zwaar beschadigd terug uit de strijd om de Grebbeberg in mei 1940.
Het is een stuk dat vertelt hoe iemand naast een geliefde-met-een-trauma overleeft. Dat overstijgt de wereld van militairen of WOII.

Met deze eigen geschiedenis is het een intieme en persoonlijke voorstelling geworden.
Musicus Richard Jansen voorzag de scènes van effectieve muziekfragmenten, die je vloeiend meenemen van de ene naar de andere episode en die het verhaal transformeren naar een geheel waarmee het drama een universele waarde krijgt.

Bekijk hier de teaser.

Een vrouw zegt in mei 1940: ‘…moet ik schrijven aan een dode?’.
Ze wacht vol spanning op een teken van leven van haar man, die betrokken is bij de strijd om de Grebbeberg.
En dan komt hij terug, maar niet zoals hij was.
Engel pakt het leven met Egbert zo goed en zo kwaad als dat kan weer op, tot President Truman in 1950 de derde wereldoorlog aankondigt.
Dan belandt hij in een heftige psychose…

Tante Truus & Mammie Mies

Posted by

Twee vrouwen van toen. Sterke vrouwen. Vergeten vrouwen. Hun verhaal wordt verteld door twee vrouwen van nu. Omdat ze niet vergeten mogen worden.

Deze voorstelling vertelt het verhaal van Truus Wijsmuller-Meijer en Mies Boissevain-van Lennep, twee bij het grote publiek vrijwel onbekende verzetsheldinnen, die in actie kwamen vanaf het moment dat in Nazi-Duitsland de stroom van joodse vluchtelingen op gang kwam. Omdat ‘je altijd moet opkomen voor mensen die hulp nodig hebben’ en ‘niets doen geen optie was’.

Truus Wijsmuller speelde een cruciale rol rond de transporten van 10.000 Joodse kinderen vanuit o.a. Oostenrijk en Polen naar Engeland. Het leverde haar de geuzennaam ‘moeder van 1001 kinderen’ op. Tijdens de oorlog bleef zij zich op alle mogelijke (en vaak onmogelijke) manieren inzetten voor het redden van mensenlevens en maakte ze deel uit van verzetsgroep Groep 2000. Na de oorlog bleef Truus maatschappelijk betrokken o.a. als mede-oprichtster van de Anne Frank Stichting en het Prinses Beatrixoord.
Mies Boissevain-van Lennep was al voor de oorlog overtuigd voorvechtster van vrouwenrechten. Als secretaris van het Comité Vrouwenhulp voor Vluchtelingen was ook zij nauw betrokken bij de verzorging en opvang van vluchtelingen uit nazi-Duitsland. Daaronder de kinderen die Truus Wijsmuller naar Nederland bracht. Haar verzetswerk binnen de groep CS6 bracht Mies naar kamp Vught en later naar Ravensbrück. Onder de meest erbarmelijke omstandigheden overleefde zij de oorlog. In de kampen had zij de positieve waarde van solidariteit onder de vrouwen ervaren en dat werd haar uitgangspunt voor haar verdere politieke en maatschappelijk werk. Mies is vooral bekend vanwege haar ‘nationale feestrok’ of ‘levensrok’, een initiatief dat rond 75 jaar bevrijding weer volop in de belangstelling stond.

Twee vrouwen van nu vertellen over Truus en Mies en reflecteren op de invloed van hun daadkracht op de tijd van nu. Met daarbij die actuele vraag: ‘wat zouden wij doen’?

Over de makers
Jenny Tuytel en Marjan Vlam zijn twee ervaren theatermakers en spelers en tekenen samen voor het script, de productie en het spel van deze voorstelling die al met veel succes in de regio Westfriesland / Alkmaar is gespeeld.

Slachthuis vijf

Posted by

Luister. Billy Pilgrim is losgeraakt van de tijd. De Amerikaanse soldaat kan in 1945 door een deur stappen, en ergens in 1965 naar buiten komen. Zo herbeleeft hij aan het eind van de Tweede Wereldoorlog het gruwelijke bombardement op Dresden en wordt hij tegelijkertijd door aliens ontvoerd en tentoongesteld op hun planeet Tralfamadore. Op die plek leert Billy dat de dingen niet anders kunnen gebeuren dan ze gebeuren. En dat alle dingen tegelijkertijd gebeuren.

In Slachthuis vijf zien we Billy aan de hand van gesprekken met zijn dochter Barbara en zoon Robert door het verleden, heden en toekomst schieten. De realiteit rondom hem valt langzaam uit elkaar en traumatische gebeurtenissen uit Billy’s leven krijgen daarmee een nieuwe plek en betekenis.

‘Slachthuis vijf doet je happen naar adem’

NRC *****

Over Slachthuis vijf
Regisseur Erik Whien brengt het bijzondere meesterwerk van Kurt Vonnegut naar de grote zaal, met acteurs Bram Suijker, Hannah Hoekstra en Jip van den Dool. Slachthuis vijf wordt vaak omschreven als anti-oorlogsboek, maar het is alles door elkaar: existentieel, hilarisch, spannend, sciencefiction en filosofisch. Whien heeft de afgelopen jaren bewezen dat hij op weergaloze manier een boek naar het toneel kan brengen. Na Revolutionary Road van Richard Yates en Verdriet is het ding met veren van Max Porter is het nu tijd voor een toneelbewerking van Slachthuis vijf.

Erik Whien
“Toen ik Slachthuis vijf voor het eerst las, viel ik meteen voor de absurditeit en lichtheid, en voor de existentiële onderlaag. Afgelopen jaar herlas ik het boek en voelde me getroost tijdens alle bizarre ontwikkelingen in de wereld. En zeker nu, met een oorlog die zo dichtbij is uitgebroken, de enorme complexiteit van alles en de onzekerheid over waar de toekomst ons brengt. Het levensverhaal van Billy Pilgrim, zijn terugkerende mantra ‘zo gaat dat’, is haast een Oosterse manier om naar het leven te kijken. Voor mij heel waardevol in deze tijd.”